Jak to działa

Historia tej strony

Kiedy z przyjaciółmi decydujemy, gdzie iść coś zjeść, za każdym razem dzieje się to samo: każdy przynosi co najmniej jeden pomysł — a potem głosuje na swój.

Wynik: „zwycięzca” ma dwa głosy, wszyscy inni po jednym. Więcej głosów niż reszta — ale bez większości. Pół grupy ląduje w końcu przy stole, przy którym nigdy nie chciało siedzieć.

Z tej frustracji powstała ta strona.

Pomysł jest prosty

Zamiast oddawać jeden głos, każda osoba podaje kolejność: pierwszy wybór, drugi wybór i tak dalej.

Wszystkie kolejności są łączone, a każda opcja staje do pojedynku z każdą inną: którą więcej osób stawia wyżej?

Wygrywa opcja, która pokonuje wszystkie pozostałe — propozycja, z którą cała grupa może żyć najlepiej.

Przykład: pięcioro przyjaciół, cztery restauracje

Anna, Ben, Carla, David i Emma wybierają się coś zjeść. Do wyboru: Pizza, Sushi, Burger i Falafel. Tak wyglądają ich karty do głosowania:

Pięć kart do głosowania

Krok 1 — Liczymy tylko pierwsze wybory (po staremu)

Pizza „wygrywa” — mając 2 z 5 głosów. Troje z pięciorga chciało czegoś innego, a na trzech kartach Pizza jest nawet na ostatnim miejscu. Dokładnie ta frustracja ze wstępu.

Krok 2 — Każda opcja kontra każda

Która jest wyżej na większej liczbie kart?

Falafel wygrywa z każdą inną opcją — Anna, Ben, Carla i David stawiają go na drugim miejscu, Emma na pierwszym. Bycie niczyim pierwszym wyborem nie jest wadą, gdy wszyscy go lubią.

Krok 3 — Wynik

Grupa je falafel — propozycję, z którą wszyscy mogą żyć. Pizza dzieli: dwoje ją uwielbia, troje stawia ją na końcu.

Dla dociekliwych

Metoda, która za tym stoi, to metoda Schulzego; decydują nią stowarzyszenia i projekty open source na całym świecie. Formalny opis znajduje się na Wikipedii.

Następnym razem nie możecie się zdecydować?

Utworzenie ankiety zajmuje minutę — bez rejestracji, wystarczy udostępnić link.